Ang kirot ng laser sword

Naiisip mo rin ba minsan o madalas na ang masasayang panahon mo ay nasa nakaraan, yung tipong sana maullit yung ganitong pagkakataon at oras. Bakit kaya ganun ang mga tao minsan lang tumitingin sa kasalukuyan, madalas nakatingin ang mga mata sa nakaraan at kahit pa medyo sabik na sa hinaharap ay malakas parin ang kabog ng dibdib. Kaunti lang ang taong kilala ko na hindi takot sa hinaharap kahit pa hindi nila alam ang mga mangyayari. Natural kase satin kapag hindi natin alam eh natatakot tayo. Halimbawa ako nung grade one ako, kahit marunong na ako magbasa sa tulong ng funny komiks ay kabado pa rin ako sa terror English teacher ko na ikubli natin sa pangalang mrs. Robiso. (sana wag nyang mabasa ito)

Naalala ko ganito ang eksena sa klase, dun ko unang natutunan ang mga scripted na pag eenglish tulad ng “ma’am may I go out?” at "finish or not finish pass your paper", hay naku talaga pag sa ibang teacher ko naririnig yun ay cool lang ako pero kapag kay mrs. Robiso lahat ng parte ng katawan ko na pedeng manginig ay nanginginig.

Ito na nga ang kwento, si ma’am ay ugali na rumonda sa loob ng klase kapag may recitation lalo na sa reading, kailangan naming basahin ang mga salitang hindi namin alam ang ibig sabihin, ang sistema pa iikot siya habang dala ang kanyang laser sword at kung papalarin ka sa araw na yon ay tatapikin niya ang balikat mo gamit ang laser sword para magbasa ng mga nakakachallenge na salita sa blackboard, naalala ko ang sarap tumawa kapag bumula nalang yung mga bibig ng kaklase ko sa hirap ng mga pinapabasa sa pisara at ang nakakatakot na part ay ang gamitan ka ng laser sword sa pwet, talagang gumuguhit ang kirot mula sa pwet mo papunta sa mata mo kaya ka mapapapikit at ang huling destinasyon ng kirot ay sa anit mo na tila bagang nagsitayo lahat ng buhok mo para sa pambansang awit ng pilipinas, ganyan ang kirot na taglay ng laser sword ni ma’am, na kahit pa si Leonardo da vinci ay hindi ka kayang ipinta sa dami ng ngiwi sa iyong pagmumuka. Ang laser sword na gamit ni ma’am ay gawa sa kahoy at parang yantok.

Woman

Building

Sachet

Ayan yung mga nakasulat sa pisara isang araw, ayan nalang yung tanda ko kase ayan yung mga binasa ko nung natapik ako ng laser sword sa balikat.

woman

unang salita

Woo-mhan (sinusubukan kong basahin ang mga salita sa pisara) na hindi ko na mabilang ang ngatal na nagawa ko habang sinasabi ko ang mga katagang yan.

kase tagalong lang ako mabilis magbasa dati, hindi ko na tanda kung alam ko na ang ibig sabihin ng woman noon.

building

pangalawang salita.

Ito na ang pangalawang salita, natigilan ako, hingang malalim, nagkakagulo na ang dugo sa murang utak ko, nalilito na ako pano ko babasahin ang salita, kahit hindi ko nakikita ang kalagayan ng utak ko sa mga oras na yon ay alam kong nagbabara na ang dugo sa ulo ko hindi na sila makadaloy ng mainam, hala ka at lalo nalang ako natakot ng sumigaw na si ma’am sa mala Tasmanian devil nya na boses,

“ERIC READ IT!!!”

pano nalang ako, ako na ang tatawan sa klase at dahil sa sigaw na yon ang nasabi ko nalang ay

-achutsu- na malakas pa ang sigaw ng paos na ipis

nang biglang may

“HUWAAAT???!!!! AGAIN!!! Ako naman si taranta nasabi ko ulit

-achustu- nahihiya akong inulit ang katagang ito

ito kase ang ginagawa ko na sound kapag nagpapangap ako magbasa ng dyaryo noong hindi pa ko nag aaral malay ko ba na magagamit ko sya sa mga panahon na yon.

ayan na may humahagigik na at namumula na ako at hindi ko na alam ang maaring mangyari basta ang alam ko may laser sword na nakaantabay na dadapo sa pwetan ko.

Nang marinig ko ang sigaw na NEXT!!!

sachet

pangatlong salita

Patay na kaliangan ko ng mabasahin yung pangatlong salita, dug dug dug dug sabi ng puso ko, tiningnan ko ang pangatlong salita, hindi talaga pamilyar, tinitigan ko na ng animong umandar na ng kaunti ang dugo sa utak ko tila kaya ko na basahin ang pangatlong salita, malakas na ang loob ko dahil sa pangatlong pagkakataon ay hindi ako binigo ng kulot-kulot kong utak, kaya dagliang kong nasambit na

SACKHET (read as saket) gumagalaw na unti unti ang aking labi upang ngumiti dahil sa nakamit kong tagumpay, haha nabasa ko ang pangatlong salita, ang mga kaklase ko tulala lang hindi din nila alam kung paano basahin basta ang tanging alam ko lang ay nabasa ko na ang huling salita at makakaupo na ako at maibabalik ko na ang dati kong estado sa klase bilang tagatawa sa mga nagkakamali kong mga kaklase, pero ano ito? Ng sulyapan ko si ma’am bakit siya umiiling at tila bubukas ang kanyang mga nakakangilabot na bunganga ng bigla akong makarinig ng pamilyar na tunog parang ganito

EeRRRRIIIIIIIIICCC!!!! Hala ka! Paano na?nabasa ko naman bakit siya sumigaw at kinukumpas nya na ang laser sword at sumesenyas na pumunta ako sa harap ng klase, kahit hindi ko naisin tila hinigop na ako ng laser sword at nakita ko nalang ang sarili ko na nakapikit at ngiwi ng todong todo at ang huling destinasyon ng kirot ay sa aking anit para magtayuan ang aking mga buhok para sa flag ceremony, hindi ko alam kung dahil sa kirot lang ng mga hampas nya ay parang nasulyapan ko si da vinci na tinangkang ipinta ang pilipit kong pagmumuka pero nahamon ang kakayahan nya bilang pintor dahil wala siyang naipinta kahit isa.

naaalala ko ngayong taon din nakita ko ulit si mrs. robiso, bibili sana ako ng manok sa baliwag, nang makita ko siya hindi ko alam kung papansinin ko pa siya. kasama kase nya kase ang pamilya nya. naisip ko antayin ko nalang silang matapos bumili bago ako biubili baka dala pa din nya ang laser sword mahirap na. ganun pa man ay malaki ang pasasalamat ko sa guro ko na ito dahil sya ang una kong titser sa english, at dahil dun ay nakaka pagsalita at sulat na din ako sa english kahit papaano. (sabay kambyo, ito ang tinatawag ng biglang kabig!) nakakamiss ang kamusmusan ng nakaraan. thanks ma'am